Począwszy od lat 50' i okresu wojennego - wraz z pojawieniem się kinematografii zaczęły pojawiać się twory artystyczne, łączące wspaniałe malarskie obrazy, będące metaforycznym streszczeniem, które w lapidarnej formie opowiadały konspekt historii - plakaty. Rozwijające się talenty, poszukiwania zbudowane z malarskich gestów i żywych kolorów połączone pewnością kreski stymulowały rozwój plakatu polskiego.

 

Wolność, której artyści poddawali się w swej sztuce wpierw mniej pod okupacją niemiecką w czasie wojny, potem zaś intensywniej pod reżimem socjalistycznym napędzała to coraz bardziej młodych wtedy artystów... Rozwijające się nurty, idee oraz indywidualność osobista artysty zaczęły czerpać z humoru i fantazji tak intensywnie, że plakat przestawał być już tylko prostym i kolorowym afiszem.

 

Miano Polskiej Szkoły Plakatu nadała naszym rodzimym twórcom krytyka zagraniczna, która wskazywała na walory artystyczne i indywidualność twórczą twórcy.
 

Plakat Polskiej Szkoły Plakatu znacząco wpłynął na rozwój projektowania graficznego, nie tylko w plakacie. Głównym wkładem Polskiej Szkoły Plakatu było wykorzystywanie siły sugestii poprzez dowcip, chwytliwość i ukryte znaczenia - niejednoznaczność i wielowątkowość, często też obiektywność twórczą, czyli swobodną interpretacją, będącą komentarzem artysty.

 

Polska Szkoła Plakatu - Historia

 

Zainteresowanie polskim plakatem rosło od 1948 roku, kiedy Henryk Tomaszewski, jeden z twórców polskiej szkoły plakatu, otrzymał pięć pierwszych nagród na Międzynarodowej Wystawie Plakatu Filmowego w Wiedniu. Nagrodzone zostały plakaty: Baryłeczka, Ludzie bez skrzydeł, Obywatel Kane, Niepotrzebni mogą odejść, Symfonia pastoralna. Od lat 40. polski plakat prezentowany był szeroko międzynarodowej publiczności na wystawach sztuki.

 

Nurt polskiej szkoły plakatu rozwinął się w latach 1953-59 i związany był z działalnością artystyczną grafików projektujących plakaty filmowe, a ostatecznie ukształtował się w latach 60.

 

W 1966 odbyło się I Międzynarodowe Biennale Plakatu – pierwsza na świecie cykliczna impreza poświęcona sztuce plakatu. Złoty medal otrzymał Jan Lenica za plakat do opery Wozzeck Albana Berga wykonany w 1964 i określany jako „międzynarodowa ikona lat 60.” W związku z dużymi sukcesami polskich artystów na zachodzie oraz rosnącym zainteresowaniem polską szkołą plakatu dwa lata później komunistyczne władze PRL zezwoliły na otwarcie w Wilanowie pierwszego na świecie Muzeum Plakatu.

 

Uznaje się, że szczytowy okres polskiej szkoły plakatu trwał od wczesnych lat 50. do połowy lat 60., których zwieńczeniem były realizacje dla Opery Warszawskiej (tzw. złota seria) i Teatru Dramatycznego w Warszawie, oraz pełna humoru i fantazji seria plakatów cyrkowych. Dużą popularność plakat polski zdobył w latach 70. i 80. spopularyzowany wśród zachodnich odbiorców dzięki prasie kulturalnej oraz artystycznej. W Niemczech prace polskich plakacistów publikowały regularnie branżowe czasopisma specjalizujące się w grafice i projektowaniu jak „Neue Grafik”, „Grafis”, „Gebrauchsgrafik”. W Polsce prace artystów zaliczanych do polskiej szkoły plakatu cyklicznie publikował miesięcznik „Projekt” dedykowany projektantom artystycznej sztuki użytkowej.

 

Rok 1989 wraz ze zmianą ustroju społeczno-politycznego w Polsce przyniósł istotną zmianę dla funkcjonowania plakatu. Gospodarka rynkowa i koniec mecenatu państwa znacznie obniżyły ilość wydawanych plakatów oraz ich artystyczny walor – szczególnie w dziedzinie plakatu filmowego, gdzie ambitny plakat funkcjonuje praktycznie w wąskiej niszy kin studyjnych. W latach 90. plakat artystyczny ocalał dzięki muzeum plakatu, małej grupie kolekcjonerów oraz kilku istniejących galerii plakatu. Z początkiem nowego wieku można zauważyć ponowne zainteresowanie plakatem artystycznym, które z jednej strony czerpie z bogatych tradycji plakatu polskiego, z drugiej oparte jest na nowoczesnych formach projektowania graficznego.

 

Do przedstawicieli Polskiej Szkoły plakatu można zaliczyć:

 

Za najwybitniejszych przedstawicieli polskiej szkoły plakatu uznaje się Józefa Mroszczaka oraz Henryka Tomaszewskiego, którzy na warszawskiej ASP prowadzili katedrę plakatu. Najważniejszymi przedstawicielami byli również m.in. Tadeusz Trepkowski, Eryk Lipiński, Roman Cieślewicz, Jan Lenica, Jan Młodożeniec, Franciszek Starowieyski, Waldemar Świerzy, Walerian Borowczyk, Wojciech Zamecznik, Wojciech Fangor, Julian Pałka, Marian Stachurski, Wiktor Górka, Rosław Szaybo, Maciej Hibner, Tadeusz Jodłowski, Maciej Urbaniec, Jerzy Treutler, Leszek Hołdanowicz, Marek Mosiński, Witold Janowski, Mieczysław Wasilewski oraz Andrzej Krajewski.

Polska Szkoła Plakatu

Plakat filmowy - narodziny Szkoły Polskiego Plakatu

V-ART Virtual Gallery exhibition